Doe ik het wel goed als ouder?

Doe ik het wel goed als ouder? (en waarom die twijfel eigenlijk een goed teken is)

Er is één vraag die bijna elke ouder zichzelf stelt. Soms stilletjes, soms luidop, soms midden in de nacht:

“Doe ik het wel goed?”

Misschien herken je het. Na een moeilijke ochtend, na een driftbui. ⚡️
Of net wanneer alles eindelijk rustig is, en je even tijd hebt om na te denken.

Dan kijk je naar je zoon of dochter en denkt:
Ben ik er genoeg voor hem/haar? Doe ik wat hij/zij nodig heeft? Zie ik niets over het hoofd?

Ik weet waarover je het hebt.
Ik heb dat zelf ook vaak gedacht.

En eerlijk?
Die gedachte komt soms nog altijd terug.

Twijfel hoort bij betrokken ouders

We denken vaak dat goede ouders zeker zijn van zichzelf. Dat ze weten wat ze doen.
Dat ze rustig blijven in elke situatie.

Maar in werkelijkheid is het vaak net omgekeerd.

De ouders die twijfelen, zijn meestal de ouders die het meest betrokken zijn bij hun kind.

Ik zie het ook in mijn werk, en ik heb het zelf meegemaakt.
De ouders die vragen stellen, die zoeken, die soms onzeker zijn… dat zijn net de ouders die het verschil maken.

Twijfel betekent niet dat je faalt.
Twijfel betekent dat je betrokken bent.

In het begin dacht ik ook dat het “juist” moest

Ik weet nog dat ik in het begin vaak dacht:
Er moet toch een juiste manier zijn?

Dat als je genoeg leest, genoeg vraagt, genoeg probeert…dat je het dan “goed” doet.

Maar hoe meer ik zag, en hoe meer ik zelf ervaarde, hoe duidelijker het werd:

Er is geen perfecte manier.

Wat werkt voor het ene kind, werkt niet voor het andere.
Wat vandaag werkt, werkt morgen misschien niet meer.

Ouderschap is geen stappenplan.
Het is iets dat je samen ontdekt, dag per dag.

Je kind heeft geen perfecte ouder nodig

Dit is misschien het belangrijkste dat ik zelf heb moeten leren:

Je kind heeft geen perfecte ouder nodig.
Je kind heeft jou nodig.

Niet de versie die alles onder controle heeft.
Maar de versie die probeert, soms twijfelt, soms fouten maakt en daarna opnieuw verbinding zoekt.

En geloof me, ik heb dat zelf ook moeten leren.
Dat het niet gaat om het “perfect doen”, maar om blijven terugkeren naar elkaar.

Kinderen leren niet van perfectie.
Ze leren van echtheid.

Die momenten waarop het moeilijk gaat

Vaak komt die twijfel net op de moeilijkste momenten:

• wanneer je geduld op is

• wanneer je iets zegt waar je achteraf spijt van hebt

• wanneer je kind niet luistert

• wanneer je denkt dat je tekortschiet

Ik heb dat zelf ook vaak meegemaakt.

En net daar gebeurt iets belangrijks.

Want als jij nadien denkt: “Dit had ik anders willen doen” dan ben je bezig met groeien.

Niet perfectie, maar bewustzijn maakt het verschil.

Je doet al zoveel meer dan je denkt

Wat mij vaak opvalt, bij ouders die ik ontmoet, is dit:

Ze zien vooral wat er niet lukt.
Maar zelden wat ze al allemaal doen.

Hoe ze er elke dag opnieuw staan, hoe ze blijven zorgen, ook als ze moe zijn, hoe ze troosten, luisteren, proberen

En dat herken ik ook van bij mezelf.

Voor jou voelt dat misschien gewoon als “normaal”, maar voor je kind is dat alles.

Stel jezelf een andere vraag

Er zullen altijd momenten blijven waarop je twijfelt.
Dat hoort erbij. Maar misschien helpt dit kleine verschil:

Niet: “Doe ik het goed?”
Maar: “Ben ik er voor mijn kind?”

Ik heb gemerkt dat die vraag veel rust brengt.

Want “goed doen” legt druk., “er zijn” brengt rust.

Elke fase brengt nieuwe vragen

Misschien zit je nu met een baby of misschien is je kind al wat ouder.

En misschien dacht je: het wordt makkelijker.

Op sommige vlakken klopt dat inderdaad,maar tegelijk komen er oh, zoveel nieuwe vragen 😀

Dat heb ik zelf ook gezien en ervaren.

Elke fase brengt iets nieuws. En dus ook nieuwe twijfel.

Niet omdat je het fout doet, maar omdat je meegroeit en betrokken bent.

Je hoeft het niet alleen te dragen

Wat ik vaak zie, is dat ouders veel in zichzelf houden.
De twijfel. De vragen. De onzekerheid.

Maar je hoeft dat niet alleen te doen. Soms helpt het al om het even uit te spreken. Gewoon, zonder oordeel.

Dat is ook iets wat ik zelf heb moeten leren.

Je hoeft het niet alleen te dragen om het goed te doen.

Tot slot

Dus als die vraag weer opkomt:

“Doe ik het wel goed?”

Sta dan even stil.

En herinner jezelf aan dit:

• Je stelt die vraag omdat je betrokken bent en wil zijn.

• Omdat je wil groeien.

• Omdat je je kind graag ziet.

En misschien is dat wel het duidelijkste teken dat je het…
eigenlijk al heel goed aan het doen bent.

💛

Voel je dat dit binnenkomt?
Dat het iets raakt?

👉 Hé, als dit je aanspreekt, laten we dan eens praten.
Gewoon rustig, zonder druk. Ik luister graag en denk met je mee.