Waarom het nooit ‘te laat’ is, zelfs wanneer je start anders liep dan gehoopt

Veel ouders dragen het gevoel dat ze iets gemist hebben.

Omdat de start anders liep dan gehoopt.
Omdat herstel langer duurde.
Omdat ze zich pas later “zichzelf” begonnen te voelen.
Omdat ze nu pas ruimte voelen om stil te staan bij wat dit ouderschap met hen doet.

En dan komt die gedachte, soms heel stil, soms hardop:
“Ben ik te laat?”

Maar hier wil ik iets heel belangrijk zeggen:
het is nooit te laat.

1. Ouderschap laat zich niet plannen

Ouderschap ontvouwt zich niet volgens schema’s.
Het volgt geen kalender, geen ideale timing, geen vast moment waarop alles “klaar” is.

Sommige ouders hebben tijd nodig om te landen.
Om te herstellen.
Om te voelen wat er allemaal gebeurd is.

Dat is geen achterstand.
Dat is menselijk.

2. Vergelijken maakt het zwaarder dan nodig

Veel ouders vergelijken zichzelf met anderen.
Met beelden die ze zien.
Met verhalen die mooier lijken dan ze zich voelen.

Maar wat vaak onzichtbaar blijft, is dat ieder gezin zijn eigen ritme heeft.
Zijn eigen tempo.
Zijn eigen weg.

Wanneer je stopt met vergelijken, ontstaat er ruimte.
Ruimte om te zien wat er nu is — niet wat er had moeten zijn.

3. Wat telt, is wat er nú mag ontstaan

Sommige ouders denken dat betekenisvolle momenten alleen in het begin plaatsvinden.

Dat verbinding iets is van die eerste weken.

Maar verbinding groeit mee.
Ze verdiept zich.
Ze verandert van vorm.

Wat vandaag ontstaat, is even waardevol als wat toen was.
Niet beter.
Niet slechter.
Gewoon… anders.

4. Schuld mag plaatsmaken voor zachtheid

Wanneer je jezelf betrapt op gedachten als:
– “Had ik maar…”
– “Ik ben te laat…”
– “Ik had dit vroeger moeten doen…”

Dan is het misschien tijd om zachter te worden voor jezelf.

Niet alles hoeft ingehaald.
Niet alles hoeft rechtgezet.
Soms is erkenning al genoeg.

Erkennen dat je gedaan hebt wat je kon, met wat je had, op dat moment.

Wanneer schuld zachter wordt en vergelijking minder ruimte krijgt, ontstaat er vaak iets anders.

De vraag: “Waar sta ík eigenlijk in dit verhaal?”

Veel ouders merken dan dat ze overal aanwezig zijn, maar zichzelf zelden echt zien.

Lees hier waarom jij ook in beeld mag zijn en hoe dat je zelfvertrouwen als ouder versterkt.

5. Het verhaal stopt niet bij het begin

Ouderschap is geen hoofdstuk dat voorbij is na drie maanden.
Het is een verhaal dat blijft groeien.

Er komen nieuwe momenten.
Nieuwe lagen.
Nieuwe vormen van nabijheid.

En jij mag daar nu instappen, precies waar je staat.

Zonder haast.
Zonder schuld.
Zonder “te laat”.

Misschien herken je jezelf hierin.
En misschien voelt het goed om daar even bij stil te staan.
Ik luister graag naar jouw verhaal, precies zoals het nu is.