De momenten waarvan je niet wist dat je ze zou missen
Er zijn van die momenten waarvan je pas later merkt hoe bijzonder ze waren.
Je dacht misschien dat je ze altijd zou onthouden:
de manier waarop je baby in je armen wegzonk,
dat zachte geluidje vlak voor het in slaap vallen,
de kleine hand die instinctief jouw shirt vastpakte,
de blik die nog helemaal bij jou hoorde.
En nu, een paar maanden later, merk je dat veel van die momenten zich stilletjes hebben verplaatst naar herinneringen.
Je kindje groeit. Jij groeit mee.
En soms komt er een zachte steek van nostalgie:
“Ooh… dát deden we vroeger altijd.”
Ik herken dat gevoel heel goed.
Ik ben zelf vader van twee kinderen, intussen 17 en 19!
En hoe mooi die leeftijd ook is… soms verlang ik nog naar die kleine vanzelfsprekende momenten van vroeger, waarvan ik toen niet wist dat ze ooit zouden verdwijnen.
Het zijn die ervaringen die mij zo goed laten begrijpen waar jonge ouders vandaag doorheen gaan.
1. De kleine rituelen die verdwijnen zonder dat je het merkt
Je doet ze nog steeds, maar anders.
Een voeding duurt geen uur meer.
Troosten is minder fragiel.
Oogcontact is nieuwsgieriger dan kwetsbaar.
En toch voelt het soms alsof je iets verloren bent waarvan je niet eens wist dat het je zo dierbaar zou worden.
Niet omdat het toen beter was.
Maar omdat het zachter was.
Trager.
Nabijer.
Het soort nabijheid dat alleen die eerste maanden hebben en dat je vaak pas herkent wanneer het langzaam verandert.
2. Waarom precies deze momenten zoveel betekenis krijgen
Wanneer ouders terugdenken aan hun eerste hoofdstukken, komt er bijna altijd dezelfde gedachte terug:
“Het ging zo snel.”
Ik heb dat zelf ook sterk gevoeld toen mijn kinderen groter werden.
Je denkt: dat zachte, dat kleine… dat blijft nog wel even.
Maar ongemerkt verschuift alles.
Niet omdat je te weinig hebt genoten.
Niet omdat je het anders had moeten doen.
Maar omdat groei nu eenmaal zo werkt:
– Je ziet het pas wanneer je achterom kijkt.
– Je voelt het pas wanneer je het niet meer elke dag vast hoeft te houden.
– Je mist het pas wanneer iets nieuws zijn plaats inneemt.
En precies dat herken ik als ouder en als iemand die met jonge gezinnen werkt.
Elke fase geeft iets anders terug.
3. De foto’s die nu een andere betekenis hebben gekregen
Veel ouders vertellen dat beelden van toen nu ineens meer zeggen dan op de dag zelf:
– Je herkent jezelf in die tedere blik
– Je ziet liefde die je toen misschien niet voelde door vermoeidheid
– Je ziet hoe klein je kind was
– Hoe dichtbij je stond
– Hoe veel je al deed, zonder dat je het wist
En het mooiste:
je ziet je eigen groei als ouder.
Dat herken ik zo sterk uit mijn eigen ouderschap.
Toen mijn kinderen klein waren, zag ik vooral de praktische kant: voeden, troosten, vasthouden.
Maar als ik vandaag terugkijk, zie ik vooral verbinding.
Tederheid.
Aanwezigheid.
Het soort liefde dat je pas achteraf ten volle ziet.
4. Nieuwe momenten die net zo waardevol worden
Herkenning is niet alleen terugkijken.
Het is ook zien wat er nú gebeurt:
– de manier waarop je kindje lacht wanneer jij binnenkomt
– hoe het je haar vastpakt tijdens het dragen
– hoe jullie een ritme hebben gevonden dat bij jullie past
– hoe je steeds zekerder wordt in wie je bent als ouder
Sommige dingen verdwijnen, ja.
Maar er komt altijd iets nieuws voor in de plaats, iets dat nu waardevol is, precies zoals jullie zijn.
Ook nu mijn kinderen bijna volwassen zijn, zie ik dat terug: elke fase heeft zijn eigen schoonheid.
Niet dezelfde, maar even waardevol.
5. Jij mag mild zijn voor jezelf
Als je soms denkt:
– “Ik mis het.”
– “Ik had meer moeten genieten.”
– “Alles gaat zo snel.”
Dan klopt dat, want dat betekent dat het waardevol was.
En dat jij waardevol was.
Dat je er wás.
Op jouw manier, in jouw tempo, met jouw hart.
Herinneringen leven niet omdat je alles perfect deed, maar omdat jij en je kindje samen waren.
En dat ben je nog steeds.
Wil je koesteren wat er nu is, in dit nieuwe hoofdstuk?
Ik luister altijd graag naar waar jullie nu staan.
En welke momenten nu zachtjes aan het ontstaan zijn.
Stuur me gerust een berichtje.