Ze worden groot zonder dat je het merkt

Soms zie je je kleinkind een paar dagen niet. Of een week. En dan staan ze ineens weer voor je en denk je: amai, wat is die veranderd.

Dat woord dat steeds verkeerd ging? Klinkt ineens vlekkeloos. Die jas? Gaat moeiteloos zelf aan. En optillen? "Nee hoor, ik ben al groot!" Het zijn geen mijlpalen met een rode cirkel in de agenda. Niemand kondigt aan dat er een fase voorbij is, maar het gebeurt wel. Continu.

De kracht van de afstand

Als ouder zit je er middenin. Maar als grootouder kijk je vanaf de zijlijn toe en net daardoor vallen die sprongen extra op. De baby op je schoot kruipt ineens de kamer rond, de peuter heeft plots een vlijmscherpe eigen mening en dat handje dat je altijd vasthield, glipt zó uit het jouwe om vooruit te rennen. Het hoort erbij, maar het blijft wonderlijk hoe snel de tijd glijdt.

Samen stilstaan bij vandaag

Het schone aan grootouder zijn? Je hoeft niet van elk bezoek een circus te maken. Geen ingewikkelde uitstappen of strak geplande woensdagen.

De échte magie zit in het alledaagse:

• Samen een koek eten aan de keukentafel.

• Voor de honderdste keer datzelfde prentenboek voorlezen.

• Een spelletje spelen waarvan de regels ter plaatse worden verzonnen.

  Voor hen is het gewoon een gezellige namiddag bij oma en opa.

  Voor jou is het een kostbaar stukje van hun jeugd. Geniet van de kleine momenten en voor je het weet, is ook deze fase weer voorbij.