Waarom kleine routines later de grootste betekenis krijgen
In het begin voelt alles nieuw.
Intens.
Vermoeiend.
Dagen lopen in elkaar over, nachten voelen langer dan gedacht
en veel van wat je doet, doe je op automatische piloot.
En toch…
zijn het net die kleine, herhaalde momenten die later blijven hangen.
Wanneer ouders terugkijken op deze fase, denken ze zelden aan de grote gebeurtenissen.
Ze herinneren zich geen perfecte dagen.
Geen schema’s die gevolgd werden.
Wat blijft, zijn de stille herhalingen.
De dingen die elke dag opnieuw gebeurden zonder dat ze bijzonder leken.
Dezelfde manier van vasthouden.
Dat ene moment van samen wakker worden.
Hoe je altijd even bleef zitten voor je de kamer weer verliet.
Op dat moment voelt het gewoon.
Later voelt het kostbaar.
Wat routines zo betekenisvol maakt, is niet dat ze bewust gekozen zijn, maar dat ze betrouwbaar zijn.
Voor een kind worden ze een gevoel van veiligheid.
Voor ouders worden ze het bewijs dat ze er waren, dag na dag.
Veel ouders beseffen pas achteraf hoeveel liefde er in die eenvoud zat.
Niet in grootse gebaren, maar in het blijven opdagen.
In het telkens opnieuw zorgen, troosten, dragen.
Wat nu klein lijkt, bouwt stilaan een verhaal.
En soms, wanneer deze fase voorbij is, ontstaat het verlangen om even terug te kijken.
Niet uit heimwee, maar om opnieuw te voelen hoe nabij en betrokken je was in een periode die alles vroeg.
Dan wordt zichtbaar wat altijd al aanwezig was:
liefde, in haar meest dagelijkse vorm.
Misschien herken je hoe waardevol die kleine momenten zijn, ook al voelen ze nu heel gewoon.
Ik luister graag naar jouw verhaal.